Najokazalsze zbiory sztuki europejskiem i starożytnej mieszczą się w Kunsthistorisches Museum. To było pierwsze miejsce, które odwiedziliśmy. W połowie XIX w. Wiedeń, stolica cesarstwa był miejscem wielkich przemian urbanistycznych. Przy Ringu wzniesiono m. inn. wielki neorenesansowy gmach Kunsthistorisches Museum, dzieło architektów Gottfrieda Sempera i Carla von Hasenauera. W muzeum znalazłu się wszystkie dzieła zbierane na przestrzeni wieków przez Habsburgów. Oprócz obrazów znajduje się tam również zbiór sztuki egipskiej i ogromna kolekcja dzieł starożytnych z kultury greckiej, etruskiej i rzymskiej.

Obszerne Muzeum Leopoldów mieści wystawę stałą; zbiory sztuki XIX i XX wieku oraz największy na świecie zbiór dzieł Egona Schiele - wiedeńskiego ekspresjonisty i secesjonisty, oraz dzieła Gustava Klimta. Wystawa czasowa składała się z dzieł mistrzów europejskiego modernizmu (August Macke, Gino Severini, Fernand Leger, Frantisek Kupka, Emil Nolde, Ludvig Kirchner).

Muzeum sztuki nowoczesnej, które na ośmiu kondygnacjach prezentuje sztukę nowoczesną, począwszy od jej klasyki (Picasso, Matisse, Arp, Brancussi, Magritte, Duchamp itd.), aż do działań ekstremalnych (np. Akcjoniści Wiedeńscy – Teatr Okrucieństwa Hermana Nitsche) i najwspółcześniejszych.

Pałac cesarski z pięknymi ogrodami, mieszczący zbiory sztuki XIX i XX wieku, w tym największą kolekcję dzieł Gustava Klimta i jego najsłynniejszy „Pocaunek”.

Pałac cesarski; do zwiedzania wspaniale wyposażone wnętrza pałacowe, ozdobione rysunkami m.in. Albrechta Durera i Michała Anioła, Egona Schelego i Gustava Klimta. Albertina zaoferowała nam ponadto trzy wystawy czasowe: 1. „Od Maneta do Picassa” (Manet, Picasso, Matisse, Modigliani, Rothko, Bacon, Baselitz i inni) 2. Paul Klee – gra formy – retrospektywa 3. Oscar Kokoschka – „Emigrant i Nowy Dom”.

Rewelacyjna wystawa czasowa pokazująca rodowód sztuki nieprzedstawiającej. Prawie 100 obrazów z ostatniego stulecia. Kilkadziesiąt wielkich nazwisk, w tym: Monet, Kandinsky, Malewicz, Mondrian, Rothko, de Kooning, Motherwell, Richter, Twombly. Mieliśmy możliwość obcowania z takimi awangardowymi dziełami, jak „Czerwony kwadrat na czarnym tle” Kazimierza Malewicza, czy geometryczna abstrakcja Mondriana. Obok Mondriana unistyczna kompozycja Władysława Strzemińskiego z początku lat 30. Obrazy Marka Rothki, umiejętnie wyeksponowane mają siłę ikon. Metafizyczne i ponadkulturowe. „Ludzie, stając twarzą w twarz przed moimi płótnami, doświadczają takich samych duchowych uniesień, jak ja podczas pracy nad obrazami”. Dziś prace Rothki należą do najdroższych obrazów świata.